Երևանյան լիճ

Երևանյան լիճը (կամ Երևանյան ծովը) արհեստական ջրամբար է Հայաստանի մայրաքաղաքում՝ Հրազդանի կիրճի հարավ-արևմտյան մասում, ծովի մակարդակից 908 մետր բարձրության վրա: Ջրամբարի կառուցումն իրականացվել է 1963–1970 թվականներին՝ նախկին Նոր Կողբ գյուղի տարածքում, որի բնակչությունը նախապես վերաբնակեցվել էր։ Լիճն ունի շուրջ 0,65 կմ² մակերես, 4,8 միլիոն մ³ ընդհանուր ծավալ և 8 մետր միջին խորություն (առավելագույնը հասնում է մինչև 18-19 մետրի)։ Այն ձևավորվում է Հրազդան գետի հոսքի հաշվին, իսկ նրա երկաթբետոնե երեսպատմամբ հողային պատվարն ունի 480 մետր երկարություն և 29 մետր բարձրություն։ Ջրամբարն ունի կարևոր տնտեսական և էկոլոգիական նշանակություն. այն կանոնավորում է Հրազդան գետի հոսքը, մեղմում է մայրաքաղաքի չոր կլիման, ծառայում է որպես հանգստի գոտի, և հենց այստեղից են սկիզբ առնում Արարատյան դաշտի ոռոգման համար կենսական նշանակություն ունեցող Էջմիածնի և Փարաքարի ջրանցքները։ Լճի ափին է գտնվում նաև Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատան համալիրը։ Պատմականորեն Երևանյան լիճը սերտորեն ասոցացվում է 1976 թվականի սեպտեմբերի 16-ի ողբերգական վթարի և սուզալողորդ Շավարշ Կարապետյանի համաշխարհային սխրանքի հետ, ով 10 մետր խորությունից և սառը ջրից կարողացավ դուրս բերել խորտակված տրոլեյբուսի տասնյակ ուղևորների՝ փրկելով 22 մարդու կյանք: Խորհրդային տարիներին որպես ակտիվ լողափ և ջրային սպորտաձևերի կենտրոն ծառայելուց հետո, լիճը տասնամյակներ շարունակ կրել է բնապահպանական լուրջ ճգնաժամ՝ կապված կենցաղային ու արդյունաբերական թափոնների կուտակման հետ: Այնուամենայնիվ, վերջին տարիներին Երևանի քաղաքապետարանի կողմից իրականացվել են լայնածավալ

Ամիրյան փողոց, Երևան

Landmarks