Սուրբ Սարգսի տոնը

Սուրբ Սարգսը քրիստոնեական հավատքի համար նահատակված զորավար է, ով 4-րդ դարում ապրել է Կապադովկիայում։ Նա եղել է հռոմեական զորքի հրամանատար և քրիստոնեությունը տարածող մեծ քարոզիչ։ Սուրբ Սարգսը և իր որդին՝ Մարտիրոսը, նահատակվել են Պարսկաստանի Դամղան քաղաքում՝ մերժելով կրակի պաշտամունքը և հեթանոսական զոհաբերությունները։ Նրա մասունքները Մեսրոպ Մաշտոցի կողմից բերվել են Հայաստան և ամփոփվել Կարբի ավանում։ Հայաստանում Սուրբ Սարգսի տոնը նշվում է փետրվարին՝ շարժական տոն, որը կախված է Զատկի տոնի ամսաթվից։ Տոնի նախօրեին երիտասարդները պահք են պահում, որը հայտնի է որպես Սուրբ Սարգսի ծոմ, և աղի բլիթ են ուտում՝ երազներ տեսնելու համար, որոնք ցույց են տալիս ապագա զուգընկերոջը։ Տոնի գիշերը դրսում կամ տանիքներին դնում են ալյուր կամ փոխինձ՝ հավատալով, որ Սուրբ Սարգսը իր ձիու պայտի հետքը կթողնի դրա վրա, ինչը բարիք և երջանկություն է խորհրդանշում։ Տոնի օրը եկեղեցիներում մատուցվում է Սուրբ Պատարագ, և երիտասարդներին օրհնում են։ Ժողովրդական սովորույթների մեջ է մտնում սիրահարների փոխանակումը նվերների, ծաղիկների և քաղցրեղենի։ Սուրբ Սարգսը համարվում է սիրո և երիտասարդության պահապան սուրբ, և նրա տոնը մեծ ժողովրդականություն ունի Հայաստանում։