Ծաղկազարդ

Ծաղկազարդը եկեղեցական և ժողովրդական տոն է, որը նշվում է Զատկից մեկ շաբաթ առաջ։ Տոնը հիշատակում է Հիսուս Քրիստոսի Երուսաղեմի տաճար մտնելը, երբ նրան դիմավորել են ուռենու ճյուղերով։ Հայոց եկեղեցիներում այդ օրը կատարվում է ժամերգություն և Անդաստանի կարգ, ապա օրհնված ուռենու ճյուղերը բաժանվում են հավատացյալներին։ Այս ճյուղերին վերագրվում է բարիքի, առատության և պտղաբերության հմայական ուժ։ Ծաղկազարդի օրը եկեղեցիները զարդարվում են ուռենու ճյուղերով, իսկ երեկոյան կատարվում է Դռնբացեքի արարողությունը, որը խորհրդանշում է Տիրոջ երկրորդ գալուստը և Վերջին դատաստանը։ Տոնի ընթացքում նաև ընթերցվում է «Երգ Երգոցի» մի հատված։ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի տնօրինությամբ Ծաղկազարդը հռչակված է որպես մանուկների օրհնության օր։ Ծաղկազարդի արմատները նախաքրիստոնեական են և կապված են ջրի և անձրևի աստվածուհի Նարին, ինչպես նաև ծառի պաշտամունքի հետ։ Տոնը գարնանային է և նվիրված է կյանքի վերածննդին, ծառերին և ծաղկունքին։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո տոնը հարմարեցվել է քրիստոնեական գաղափարախոսությանը՝ նշելով Հիսուսի խաղաղամտությամբ Երուսաղեմ մտնելը։ Տոնի ավանդույթներն ընդգրկում են ուռենու ճյուղերի հավաքում, եկեղեցու զարդարում, մոմերի վառում և օրհնության արարողություններ։ Նորապսակները և նշանվածները հատուկ ծեսերով նշանավորվում են։ Ծաղկազարդի օրը մարդիկ անցնում են գարնանային հագուստի։ Տարածաշրջանային տարբերություններ կան ավանդույթներում, օրինակ՝ Քեսաբում լաթի կտորով հատուկ ծեսեր են կատարվում, Ջավախքում կենդանիներին թեթևակի հարվածում են ուռենու ճյուղերով, իսկ Նոր Բայազետում ճյուղերը ամրացնում են